|
|
|
|---|
| ชื่อผู้แต่ง | พระมหาดาวสยาม วชิรปญฺโญ และคณะ |
| วารสาร/นิตยสาร | วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น |
| เดือน | มกราคม - มิถุนายน |
| ปี | 2562 |
| ปีที่ | 6 |
| ฉบับที่ | 1 |
| หน้าที่ | 419 - 430 |
| ภาษา | ไทย |
บทความนี้เป็นการศึกษาประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาหลักฐานทางโบราณคดีพระพุทธศาสนาและอารยธรรมของมนุษยชาติตามเส้นทางสายไหม โดยเน้นการศึกษาจากหลักฐานเอกสารทางประวัติศาสตร์ โบราณคดี และอารยธรรมในมณฑลซินเจียง ประเทศจีนและรัฐพิหารประเทศอินเดียเป็นหลักแล้วนำมาวิเคราะห์ ซึ่งพบว่า เส้นทางสายไหม เป็นเส้นทางการค้าสมัยโบราณในภูมิภาคของทวีปเอเชียที่เชื่อมตะวันตกและตะวันออก พระพุทธศาสนาได้เริ่มเข้าไปเผยแพร่หลังสังคายนาครั้งที่ 3 เป็นต้นมาและได้รับการนับถืออย่างแพร่หลายนับพันปีจนถึง พ.ศ.1700 จึงเสื่อมสูญไป หลักฐานทางโบราณคดีของพระพุทธศาสนาตามเส้นทางสายไหม ได้แก่พระพุทธรูป เจดีย์ การเจาะถ้ำ การเก็บคัมภีร์ปรากฏในประเทศอินเดีย ปากีสถาน อัฟกานิสถาน ทาจีกิสถาน และจีน และอารยธรรมของมนุษยชาติตามเส้นทางสายไหม ได้แก่ การแลกเปลี่ยนเงินตรา การศาสนา การเมืองการปกครอง วัฒนธรรม จารีตประเพณีรวมไปถึงนวัตกรรมของมนุษย์ เช่น การบันทึก การขุดเจาะถ้ำ สถาปัตยกรรมและการทำมัมมี่
บทความนี้เป็นการศึกษาประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาหลักฐานทางโบราณคดีพระพุทธศาสนาและอารยธรรมของมนุษยชาติตามเส้นทางสายไหม โดยเน้นการศึกษาจากหลักฐานเอกสารทางประวัติศาสตร์ โบราณคดี และอารยธรรมในมณฑลซินเจียง ประเทศจีนและรัฐพิหารประเทศอินเดียเป็นหลักแล้วนำมาวิเคราะห์ ซึ่งพบว่า เส้นทางสายไหม เป็นเส้นทางการค้าสมัยโบราณในภูมิภาคของทวีปเอเชียที่เชื่อมตะวันตกและตะวันออก พระพุทธศาสนาได้เริ่มเข้าไปเผยแพร่หลังสังคายนาครั้งที่ 3 เป็นต้นมาและได้รับการนับถืออย่างแพร่หลายนับพันปีจนถึง พ.ศ.1700 จึงเสื่อมสูญไป หลักฐานทางโบราณคดีของพระพุทธศาสนาตามเส้นทางสายไหม ได้แก่พระพุทธรูป เจดีย์ การเจาะถ้ำ การเก็บคัมภีร์ปรากฏในประเทศอินเดีย ปากีสถาน อัฟกานิสถาน ทาจีกิสถาน และจีน และอารยธรรมของมนุษยชาติตามเส้นทางสายไหม ได้แก่ การแลกเปลี่ยนเงินตรา การศาสนา การเมืองการปกครอง วัฒนธรรม จารีตประเพณีรวมไปถึงนวัตกรรมของมนุษย์ เช่น การบันทึก การขุดเจาะถ้ำ สถาปัตยกรรมและการทำมัมมี่
Google Translate